Vreemdeling

ik omarm je

met mijn zeemeerminnenstaart

fonkelend als een amethist

in de nacht

~

je bent buiten westen

te pletter geslagen

tegen het rotsblok waarop

ik huil

~

happende vissenkoppen

de rest bezinkt

ik heb je uitgeleverd

in ruil voor

~

lopende benen, die snijden als messen

Walt Disney gelooft in sprookjes

maar jij, vreemdeling, jij

had beter moeten weten

~

ik ben zo echt

als

kauwgom onder een geboenwaste tafel

in een havenrestaurant

~

pas maar op:

de vis wordt oud

Hann van Schendel, 1 september 2019

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *